Terug aan de Ahr
Een paar dagen geleden bezochten Marjolijn en ik de Ahr. Niet zomaar voor een uitstapje, maar om te zien hoe het dal zich herstelt van de verwoestende overstroming in juli 2021.
Het was mooi en verdrietig tegelijk.
Mooi, omdat de hellingen er nog altijd zijn. De wijngaarden, de stenen muurtjes, de smalle paden, de Rotweinwanderweg — alles wat de Ahr zo bijzonder maakt.
Verdrietig, omdat beneden in het dal nog zoveel littekens zichtbaar zijn. Verwoeste huizen, verdwenen bruggen, lege plekken, wegen die nog niet terug zijn zoals ze waren.
Tussen Altenahr en Dernau voelt de ramp nog altijd dichtbij.
En toch: boven het dal, tussen de wijnstokken, was er weer leven. Wandelaars, wijnliefhebbers, mensen met rugzakken, glazen in de hand, zon op de hellingen. De hotels zaten bijna vol.
De Ahr is gewond, maar niet verdwenen.
Ik maakte opnieuw foto’s van mijn favoriete wijnberg, vlak voor Dernau. Een plek waar ik telkens weer stil van word.
En natuurlijk namen we een paar flessen mee naar huis. Spätburgunder. Blanc de Noir. Om later nog eens te proeven wat daar, tussen steen, zon en verdriet, nog altijd groeit.